Bu Kadar Fikre Gerek Var Mı?
Yakın tarıhe kadar, insanlar yaşamları boyunca ne kadar az insana maruz kalıyordu aslında. Dedelerimi düşünüyorum mesela, hayatları boyunca çok az insanın fikrini duydular.
Geçtiğimiz günlerde sosyal medyada boş boş gezinirken “işe/okula evden yemek götürmek” ile ilgili Türkçe bir paylaşıma denk geldim. Hemen yorum kısmına geçtim ve biri yorumlarda bunun çok daha sağlıklı olduğunu savunmuş. Bir başkası ise yorumuna şu yanıtı vermiş;
”Fakir olduğun için böyle düşünüyorsun.”
Şu an yazarken bile bu absürd komediye gülüyorum. Bir yorumla karşısındaki kişinin ekonomik durumunu ve neyi neden düşündüğünü anlayan bu bilgelik seviyesine hayran kalmamak elde değil.
O yoruma yanıt verip evden işe yemek götürmekle fakirlik arasında bir korelasyon olmadığını pek çok örnekle anlatabilirdim de yatağıma uzanıp tavanı izlemeyi daha faydalı buluyorum.
Yine başka bir postta ölümle ilgili bir konuda onlarca, yüzlerce tartışmalı yorum gözüme çarptı. Tükürük gibi ortaya saçılan fikirler ve bir an durup kendimi neden buna maruz bıraktığımı sorguladım.
Bu insanlar kim ve ben neden bu kişilerin görüşlerini okuyorum? Yorucu.
2025 Beni De Al!
Siz ne alemdesiniz bilmem; ama ben 2025’e giremediğimi düşünüyorum. Annem, babam sosyal medyamı ve yer yer websitemi takip ediyorlar ve biz ayrı ülkelerde yaşıyoruz. Gereksiz yere paniklemesinler diye geçici sağlık sorunlarını onlarla paylaşmamaya çalışıyorum.
Ama Türkiye’den döndüğüm gibi hasta oldum ve o gün bugündür çeşitli versiyonlarda sağlık sorunlarıyla cebelleşiyorum. Bana has bir şey de değil, sağım solum çoğu kişi benzer durumda. Bu süreçte, kendi zihnimin sosyal medya yorumlarından da beter çalıştığını fark etmek de ayrı bir hüzün oldu. İnsan kendi kendisinin düşmanı olabilir mi yahu?
Zaten hastanmışım, ateşlenmişim, halsizim, şu bu tüm bunlar yeterince yıpratıcı değilmiş gibi bir de arka sesim “bık bık bık bık” mahallenin huysuz, her şeye müdahale eden, hiçbir şeyden memnun olmayan teyzesi gibi beni yerden yere vurup duruyor.
Neyse en azından sabatörü tanımladık, bir arketip(teyze) belirledik. Zihnin sen değilsin! Ondan kurtulabilirsin ya da onunla barışabilirsin. Peki nasıl? (Son başlıkta bu konuya geri döneyim)
Spor Salonu
İnsanın kendini tanıması güzel bir şey. Kendini tanıdığı halde tabiatına uygun davranmaması ise bir o kadar çılgınlık.
Bu yıl blogda yayınladığım yeni yıl yazısında “önce spor potansiyelimi gözlemleyip gerçekten spora enerjim varsa salona yazılacağım” türünde yazmıştım. Çünkü salona gitmeyeceksem boşa para harcamak istemediğimi belirtmiştim.
Sanki tüm bunlar hiç yaşanmamışcasına, gelir gelmez ilk işim salona yazılmak oldu. Toplamda “bir” kez gidebildim. Zira zaten hastalıklarla uğraşıyorum ve bir yandan da çalışıyorum. Önümüzdeki aylarda ne kadar gideceğim de meçhul. Neyse sinirlenmiyorum. İlk saçmalığım değil sonuçta. Şubat sonu bu konuyu tekrar gözden geçireceğim.
Mental Sağlık
Zihinle nasıl barışacağımız sorusunu ortaya atmıştım. Bu konuda yazacağım diğer maddelere geçmeden önce terapi konusunda cesaret vermek isterim. İlk kez yaklaşık 2 yıl önce bir psikologla görüşmüştüm. İnsan hiç terapi almayınca neler kaybettiğini bilmiyor, kendi kendine hallettiğini sanıyor. 🙂 Görüşünce geçen günlerine yanabiliyorsun. Tabii ki yetkinliğine güvendiğiniz birinin olması, kimyanızın örtüşmesi de önemli.
Kısacası “meditasyon yap, günlük yaz” bir yere kadar, bazen sorunların etrafında dolaşmak yerine kaynağına inmeniz gerekebilir. 🙂 Terapinin gücüne güvenin. Günümüzde herkesin psikolojik desteğe ihtiyacı varmış gibi görünüyor. Kolay bir dünyada yaşamıyoruz. Bu opsiyonu göz önünde bulundurmayı ihmal etmeyin.
Bu konunun dışında benim mental sağlığı toparlamak için imdat butonlarım;
- Daha çok yazmak.
- Daha çok okumak.
- Düzenli egzersiz yapmak.
- Sağlıklı beslenmek.
- Doğa ile sık sık ve düzenli buluşmak.
- İyi uyumak.
- Sanatla ilgilenmek.
- Gerçek anlamda ilgi duyduğum aktiviteler planlamak.
- Seyahat planı yapmak.
- Kaliteli sosyallik.
- Şükrettiğim şeyleri bol bol düşünmek, yazmak.
- Meditasyon yapmak.
- Yoga yapmak.
- Bir şeyleri ertelememek.
- Planlı olmak.
- Sorumluluklarıma öncelik verebilmek.
- Gelecek zihninden kurtulup anda kalmak.
- Yaşam alanlarımı temiz ve düzenli tutmak.
Kendimi an’da tutacak ve zihnimdekileri sağaltacak aktiviteler yaptığımda, kalbimi genişlettiğimde, gerginliği düşürdüğümde, derin nefes aldığımda ve haddinden çok daha fazla düşünmeyi bıraktığımda daha iyi bir mental sağlığa kavuşuyorum.
Düzenli bir şekilde yukarıda yazdığım maddeleri hayatımın içine yerleştirmek, bunun için gayret göstermek bana iyi geliyor. Bunlarla donattığım bir hayatta çok da başka şeylere ihtiyacım olduğunu düşünmüyorum zaten.
Bu ara formülleri tekrar hatırladım. Geriye uygulamak kalıyor. Hadi uygulayalım! (Yavaş yavaş, kendi ritmimizde)
Soru ve görüşleriniz için; İletişim sayfasından ya da yorum kısmından bana ulaşabilirsiniz.

Biraz da siz kar(g)alayın!