Yıllardır yazdığım Aylık Hedefler serisini bu sene askıya almıştım. Hampstead Heath, orman yürüyüşünden geldim. Pencere kenarına kuruldum. Nisan ayında kıyıya köşeye kısa kısa not aldığım hayata dair yazılarımı aktaracağım. Ve hoşuma giderse bu aylık değerlendirmeleri yeni seri haline getiririm.
Elma Yemek İstemiyorsan Aç Değilsin!
Malum yaz kapıda, özellikle kadınlara kilo verme perileri gelip duruyor. Geçtiğimiz günlerde “Sıkın dişinizi Eylül’e şurada ne kaldı?” gibi bir içerik görüp güldüm.
Bir arkadaşım ise bir yazı okumuş, özetle; “Eğer acıktığını düşündüğünde elma yemek istiyorsan açsındır. Elmayı kabul etmiyorsan aç değilsindir.”
Bu durumda ben hiçbir zaman aç değilim galiba. 🙂 Aslında zaten mesele de bu, çoğu zaman aç olduğum için değil, canım belirli lezzetleri yemek istediği için yiyorum. Ve yeteri kadar değil, abartana kadar yiyorum.
Yine de bu elma cümlesini epey sevdim. Ara ara aklıma gelmesi iyi oluyor.

Her Şey Zordur, Kolaylaşmadan Önce
Londra’ya taşındığımdan beri sürekli bir öğrenme sürecindeyim. 18 yaşından önce ve daha taze bir zihinle gelsem belki daha kolay olurdu. Fakat bazen yeni şeyleri bünyem reddediyor. Eski bildiklerimi silmek hiç kolay olmuyor. Kıyaslama zihni devreye giriyor.
Gelmeden önce tabii ki bu kadarını hesap edememiştim. İnsan minik detayları düşünmüyor. “Master yaparken zorlanırım” diye düşünüyordum, evet. Ama yer yer markette ve metroda bile zorlanacağımı ve bunların bir araya gelip kocaman bir zorluk bulutu yaratacağını hesap edememiştim.
Şimdi dönüp baktığımda gördüğüm şey ise, zor olan pek çok şeyin şu an gözüme kolay geldiği.
Öğrendikçe Çocuklaşırsın
Bunun paralelinde bir diğer konu da son iki üç senedir sürekli yepyeni şeyler öğrenmem. Öğrenmeye mecbur olmam ve bu mecburiyetlerle tekrar tekrar çocuk gibi hissetmem.
Hani çocuklar her şeyi gözlemler, koklar, tadar, kurcalar, anlamaya çalışır ya? Bazen tam olarak bu sıfır noktasında hissediyorum.
Öğrencilik, başka bir ülkede yaşam, burada çalıştığım birbirinden farklı iş deneyimleri, gezdikçe edindiğim tecrübeler derken çocuklaşıp duruyor ve bazen de çok yoruluyorum. Çünkü o her şeyi bilmenin, kendinden eminliğin getirdiği konfor da müthiş bir şey.
Hayatı Seviyorum ve Ondan Nefret Ediyorum!
Birkaç sokak ötemde Freud Müzesi var. Belki de bu kadar yakın olduğu için neredeyse iki yıldır fellik fellik tüm müzeleri gezip onu gezmedim.(ücretli olmasının da etkisi vardır 🙂 ) Birbirinden güzel onlarca müze ücretsiz olunca artık müzeye para vermek saçma geliyor.
Müze, Freud’un nazilerden kaçıp İngiltere’ye mülteci olarak sığındığında yaşadığı ev aslında. Geçtiğimiz aylarda yerini bulmak ve o sokağı görmek için uğramıştım. Geri döndüğümde psikolog randevum vardı. Seansı “Freud’un evinden geliyorum hihhaha” geyiğimle açmıştım, hala eğleniyorum. Bazen psikologumla epey gülüyoruz. Bazen de gülmüyoruz. 🙂
Freud Müze’sinde üst katta ziyaretçilerin not bırakabileceği bir masa var. Orada “hayatı seviyorum ve ondan nefret ediyorum. Ama onu seviyorum ve bazen ondan çok nefret ediyorum…” diye ilerleyen bir not var. Çoğumuz için aynı değil mi? İnstagram’da en sevilen paylaşımım “hiçbir gün aynı değil” yazısıyla aynı bahçenin dört mevsimini çektiğim bir reels.
Güneşli anlarımız, pembe bulutlarımız, fırtınalarımız, fırtına sonrası sessizliklerimiz… Hayat dört mevsimden de fazlası. Hep sevmek mümkün olmuyor.
Neyse bu başlığı kapatmadan psikologumla olan özel bir kesiti paylaşayım. Bir şeylere üşendiğimi söylediğimde “üşeniyor musun, yoksa kaçıyor musun?” diye sormuştu. Bazen doğru cevabı bulmayı bırakın doğru soruyu bile sormayız kendimize. O yüzden gerektiğinde imdat diyebilmek çok değerli.

Monet Evreninde Gezintiler
Bu bahar öyle güzel görseller yakalıyorum ki, Instagram’da paylaşmadan edemiyorum. Ve çok renkli, çiçekli olanları Monet Evreninde Gezintiler, olarak adlandırmaya başladım. Böylesi kulağıma daha romantik geliyor.
Geriye dönsem sporla ve sanatla daha daha daha çok ilgilenirdim kesinlikle. Sanatçıların inanılmaz ilham veren yönleri var.
Ve yine bu Monet gezintilerinden birinde o kadar güzel bahçeler, kapı önü görselleri çektim ki bu konuda perspektifim genişledi. Bahçesi olmayan, daracık bir sokağa bakan bir evin penceresinin önünde iki saksı vardı. Saksıları rengarenk çiçeklerle doldurmuşlardı ve sokaktan geçen biri durup kokladı.
Yeni perspektifim der ki: kapısının, penceresinin önünü güzelleştiren herkes bir an, oradan geçen bir yabancının da yüzünü güldürüyordur ve bu çok güzel bir şey!

Adım Adım
Bu hafta şunu anladım, bazen bir günde 20-30 işi yüzeysel bitireceğine saatler harcayıp 2-3 tanesini adam akıllı bitirmen gerekir.
Evet sen o işleri yaparken yenileri de akar ve yapılacaklar listen kabarır belki, ama yaptığın 2-3 işin dibini öyle iyi kazarsın ki bu sana daha iyi öğrenme fırsatı sunmuş olur. Ve en azından o işlerden yana rahat hissedersin.
Türkiye kodlarından dolayı kanımız bazen çok hızlı akabiliyor. Gerek yok. Derin nefes, sakin… Bazı şeyler yetişmeyebilir. Normal!
Sonbahardaki Dertlerim!
Bugün aklıma Hampstead Heath’de sonbaharda yaptığım bir yürüyüş geldi. Kuru yapraklar yağmur gibi yağmıştı ve ben taş bir köprüyle birlikte ormanın içinde bu görüntüyü çekmiştim.
O gün canımın sıkkın olduğu günlerden biriydi ve orman yürüyüşü şifalı gelmişti. Bugün düşündüğümde o günkü dertlerimin hiçbirinin olmadığını fark ettim.
Şimdi yeni dertler, kaygılar ediniyorum kendime. Gerek yok!
***
Evet, Nisan değerlendirmelerim burada sona erdi. Ne dersiniz yeni bir seri çıkar mı?
Nisan’da başladığım bir şeyle de konuyu noktalayayım. Bu yıl istediğim kadar kitap okuyamadığım için her gün Instagram’da okuyup/dinlediğim kitaplardan notlarımı paylaşıyorum. Mayıs sonuna kadar devam edeceğim ki beni okumaya teşvik etsin.
Soru ve görüşleriniz için; İletişim sayfasından ya da yorum kısmından bana ulaşabilirsiniz.

Biraz da siz kar(g)alayın!