laptop with copybook and cup of coffee on bed sheet
, ,

Z Raporu: Kaygısızlar, İncelikler ve Hayat

Written by

·

Çık O Kaygı Nehrinden!

Geçen sene Mayıs başında beş yıllık günlük tutmaya başlamıştım. İkinci seneye geçtiğim için bir önceki yıl not aldığım şeyleri de okuyabiliyorum. Kendimi bir kaygı nehrinin içinde yüzüyormuş gibi hayal ettim. Endişe duyduğum şeyler değişmiş, güncellenmiş; ama kaygı hissi hep orada kalmış. Günlük hayatın bir parçası gibi adeta. Tabii tam şu an bu satırları yazarken derine dalıp fark ettiğim için yazıyı ilerletmem kolay olmuyor. 🙂 O yüzden bunu park ediyorum, ama nehirden yoruldum, kıyıya doğru yaklaşıp, bir dal parçasına tutunup çıkasım var. Kaygı ne zaman bu kadar normalleşti de hayat biçimi halini aldı bilmiyorum. Bundan on yıl, beş yıl hatta bir yıl önceye bile dönüp kendimle karşılaşsam kaygılarımın yüzde 90’ının ne kadar boş olduğunu kendime hatırlatır ve sarılırdım. Şu anda da farklı bir durum geçerli değil.

Bana Bir Yaz Borçlusun Hayat

Ben çalışmaya başladığımda Ramazan ve Kurban bayramı yaza gelmeye başlamıştı. İstifa edene kadar da bu böyle devam etti. O yüzden çalışırken bile kırk günü bulan yaz tatilleri yapardım. Şu an 11 Ağustos ve denize ayağımı sokmuş değilim. Koca bir yaz elimden kayıp gitmiş gibi hissediyorum.

Deniz benim için sadece deniz değil bir kere. Yukarıda yazdığım kaygı nehrinden beni kurtaran meditatif bir alan. “Siz durun ben açılacağım” deyip suya sırtüstü kendimi bıraktığım, kulağımda tekne sesleri, yüzüme vuran sıcacık Antalya güneşi, huzuru dibine kadar hissettiğim; hafiflediğim bir yer. Acil olarak kapsül ve tablet halinde olmayan orijinal D vitaminine ihtiyacım var. Hayatımda ilk kez Ağustos ayına bu kadar beyaz giriyorum.

Not: Şaka şaka hiçbir şey borçlu değilsin hayat.

Yetişkin Legosu Olarak: Mobilya Kurmak

Bu haftam tuhaf geçti. Hem kendi küçük hayatımda canımı sıkan, kafaya taktığım şeyler oldu hem de UK ve Türkiye gündemi fazlasıyla karıştı. Melankolik, sıkışmış hissettim. Böyle anlarda kaçıp gitmek istiyorum çoğumuz gibi.

Şu an kulağımda Spotify, kahvaltı müzikleri listesi var.(akşam yazıyorum gerçi; ama olsun 🙂 ) Je ne veux pas travailler(çalışmak istemiyorum) çalıyor. Epikuros hayatı hayal ediyorum bazen. Şehirden birkaç kilometre uzakta büyük bir bahçede arkadaşlarla yaşayıp, sohbetler edip ekip biçmek güzel olurdu. Başka bir dünya mümkün. Mü acaba?

Her neyse bu hafta komidin almıştım. Çocukken lego delisiydim. Komidini kuramamak, debelenmek, sonra da kurmak haftamın en meditatif eylemlerinden biriydi.

Meditasyon sadece oturup ya da uzanıp nefese odaklanmak değil. İnsan zihni tamamen sıfırlayacak eylemlere bolca tutunmalı. Kendi minik dünyamızı çekilir kılmanın en güzel yolu bu.

Yabancı Birinden Çiçek Almak

Perşembe günü yağmur yağmaya başladı ve genç bir adam bisikletiyle gözlerimin önünde uçtu. Yardım etmek istedik. Oturttuk, su ve ağrı kesici verdik. Yakındaki gp’ye gidip(bizdeki sağlık ocağı diyebiliriz) yardım edip edemeyeceklerini sorduk.(etmediler) Ambulansla 20 dakika konuştuk. Bisiklet modeline kadar istediler; ama gelemeyeceklerini söylediler. Biz kişinin tek omzunun çıktığını sanıyorduk. O sırada bir omzu çıkıp kırılmış, diğer omzu ise çıkmış.

O acısının ortasında bisikleti için çok endişelendi; çünkü Londra daimi olarak bisiklet, telefon gibi eşyaların çalındığı ve polisin hiçbir şey yapmadığı bir yer. Bisikleti muhafaza edeceğimizi söyledik. Yine de açıkçası konu sağlıksa benim için diğer şeyler sekizinci plana atılır. O an’da bisikletimi sormak aklıma gelmezdi. 🙂

Bize göre normal insani şeyler yaptık; ama diğer herkesin yürüyüp gittiğini düşünürsek burada böyle yardımlar çok sıradan değil maalesef.

Ertesi gün geldi ve çiçek getirmiş. İncelik güzel şey.

Sosyal Medya

Malum Türkiye’de Instagram bir hafta kadar kapalı kaldı. Daha önce Wikipedi, Youtube, Ekşi gibi platformların da çok uzun süreler boyunca kapalı kaldığı dönemleri yaşamıştık.

Londra’da en yakın arkadaşlarımdan birini yıllar önce Blog aracılığıyla tanımıştım mesela. Tesadüfen ikimiz de 10 gün arayla Londra’ya taşındık ve ilk kez burada yüzyüze görüştük. Ekşi’den, Blog’dan, sosyal medyadan tanıyıp sevdiğim, hayatıma kattığım bir sürü insan var. Önümüzdeki günlerde “yarı turistik Londra notları” yazmayı düşünüyorum. O mekanların hepsine sosyal medyadan tanıştığım arkadaşlarımla gittim mesela.

Dünyada iletişim şekli değişti. Sosyal medya sadece birilerinin para kazandığı ya da fotoğraf/yazı paylaştığı bir alan değil. Kapatmak da bunu destekleyecek bahaneler aramaya çalışmak da akıl tutulması gibi geliyor. Bir şeyleri çözmek için sansürden başka çözümler aranmalı.

Tuhaf bir şekilde mesajlaşmadığım; ama daimi etkileşimlerinden aşina olduğum ve VPN kullanmayacağını bildiğim belli yaş üzeri takipçileri gözüm aradı. Annem babam da bu kategoriye dahil bu arada. 🙂

Babama sadece ben Londra’ya geliyorum diye Instagram açmıştım. Daha fazla bağlantıda kalırız, gezdiğim sokaklara aşina olur diye düşünmüştüm. Hoş bazen “bina burada da vardı Londra’ya gitmene gerek yoktu” gibi şeyler söylüyor. Ama ben “seni özledim” olarak altyazı ekliyorum bu sözlerine şu an. 🙂

Link vermek isteyen tüm gün link de verebilir, hiç itirazım yok. Takip etmem olur biter. Ama sosyal medya iyi kullanılırsa çağın gerekliliği. 80lerde yaşamadığımızın farkındaysak özellikle.

Önümüzdeki günlerde bir galeri, bir müze, bir park bir de alışveriş alanı paylaşmak gündemimde. Sakin bir hafta olsun! Sevgiler.

Not: Kahvaltı müzikleri listesi Bamboleo şarkısıyla kapanış yapıyorum.

Soru ve görüşleriniz için; İletişim sayfasından ya da yorum kısmından bana ulaşabilirsiniz.


Yazar Karga sitesinden daha fazla şey keşfedin

Son gönderilerin e-postanıza gönderilmesi için abone olun.

Biraz da siz kar(g)alayın!

Bu site istenmeyenleri azaltmak için Akismet kullanır. Yorum verilerinizin nasıl işlendiğini öğrenin.